Gün batımıyla birlikte gökyüzü yavaş yavaş kızıla boyanırken, gözlerimi büyük bir ağaca çevirdim. Öylesine mağrur ve yüce duruyordu ki, nefesim kesildi.

Kökleri derinlere doğru uzanmış, gövdesi genişleyerek yukarı doğru yükseliyordu. Dal ve yaprakları ise, sanki gökyüzüne doğru uzanarak sonsuzluğu kucaklamak istiyordu.

Bir an için düşündüm, bu ağaç ne kadar büyük ve güçlü olmalı ki, bu kadar muhteşem bir manzara ortaya çıkarıyor. Yıllarca toprağa tutunan kökleriyle, yukarı doğru büyüyen gövdesiyle, tüm doğanın güzelliklerini yansıtıyordu.

Gün batımının rengiyle birleşen bu görkemli ağaç, etrafındaki her şeyi de güzelleştiriyordu. 
Bir süre daha öylece durdum, bu büyük ağacı seyrederek. Her nefes alışımda, onun gücünü ve güzelliğini daha da içime çekiyordum.