Pariste bir akşamüstü,masallara filmlere kitaplara binlerce kez konu olmuş, kimi zaman birleşme kimi zamanda ayrılığı çağrıştıran ve sadece tonlarca metalden ibaret olmadığını içine girdiği her eserde kanıtlayan Eyfel kulesi.

Adeta katatonik bir ruh hali yansıtması gerekirken aradan fırlayan kırmızı sarı renkler , binaların ışıkları bu siyah beyazlığa meydan okuyarak ben buradayım diyor.

Ve aslında uzaklaştıkça renkleri azalan insanlara karşı, yakınlaştıkça renklenmeye başlayan tonlar yaklaşmanın bilmenin ve tanımanın  dünyayı ne denli renklendireceğini ve daha iyi bir yer yapabileceğinin mesajını veriyor.

Hayat bir kere ele geçer ve aslında siyah beyaz olan renkler bile dikkatli bakıp hissettikçe renklidir mesajını veriyor belkide Paris.